تبليغاتX
...انجمن شاعران مرده


...انجمن شاعران مرده

خبر به دورترین نقطه ی جهان برسد... نخواست او به من خسته برسد... بی کمک برسد شکنجه بیشتر

از این که پیش چشم خودت کسی که سهم تو باشد... به دیگران برسدخدا کند که نفرین نمیکنم...

نکند به او که عاشق او بوده ام زیان برسد... خدا کند فقط این عشق از سرم برود...

خدا کند که فقط آن زمان زود برسد.......

نوشته شده در چهارشنبه سیزدهم آبان 1388ساعت 0:10 توسط موشول| |

چندیست که آسمان دلم وا نمی شود

              یک غم نشسته روی دلم پا نمی شود

احساس می کنم که دگر خاطرات تو

               کنج خیال خسته ی من جا نمی شود

بعد از همان غروب پر از سنگ لعنتی

               اسمی به روی شیشه ی دل ها نمی شود

روزی درست مثل همین روزهای سرد

                گفتی که دست های تو تنها نمی شود

حالا بیا ببین که چه تنها و خسته ام

                 بعد از تو هیچ وقت دلم وا نمی شود

 

نوشته شده در شنبه سی و یکم مرداد 1388ساعت 17:51 توسط موشول| |

من پذیرفتم شکست خویش را

                                   پندهای عقل دور اندیش را

من پذیرفتم که عشق افسانه است

                                   این دل درد آشنا دیوانه است

می روم شاید فراموشت کنم

                                   با فراموشی هم آغوشت کنم

می روم از رفتن من شاد باش

                                   از عذاب دیدنم آزاد باش

گرچه تو تنها تر از ما می روی

                                  آرزو دارم ولی عاشق شوی

آرزو دارم بفهمی درد را

                                 تلخی برخوردهای سرد را...

 

نوشته شده در شنبه دهم مرداد 1388ساعت 19:48 توسط موشول| |

                               زندگی مانند رانندگی در یک دشت زیباست  

                     سعی کن از لحظاتش بهترین استفاده رو ببری

                      چون در انتهای جاده تابلویی با این عبارت نصب

                        شده:      دور زدن ممنوع   

نوشته شده در پنجشنبه یازدهم تیر 1388ساعت 14:17 توسط موشول| |

روزگاری که اجل در پی آن می تازد

                                        هر که غم دنیا بخورد می بازد

 

نوشته شده در جمعه پنجم تیر 1388ساعت 0:34 توسط موشول| |

من زنده بودم اما انگار مرده بودم 


    من زنده بودم اما انگار مرده بودم


    از بس كه روزها را با شب شمرده بودم


    ده سال دور و تنها تنها به جرم اینكه :


    او سر سپرده می خواست من دل سپرده بودم


    ده سال می شد آری در ذره ای بگنجم


    از بس كه خویشتن را در خود فشرده بودم


    در آن هوای دلگیر وقتی غروب می شد


    گویی به جای خورشید من زخم خورده بودم


    وقتی غروب می شد وقتی غروب می شد:


    كاش آن غروب ها را از یاد برده بودم 

    
نوشته شده در پنجشنبه چهارم تیر 1388ساعت 23:58 توسط موشول| |


Design By : Night Skin